De EEG reglementen voor bio wijnbouw waren reeds lang voorbijgestreefd. Immers, die legt alleen

strikte regels op voor de landbouw en niet voor de verdere vinificatie van de wijn. Daarom staat ook op alle flessen "Vins issus de l’Agriculure biologique" en niet tout court "Biowijn of Biologische wijn"

Daarom wordt ook in de pers dikwijls gezegd dat "biowijn" in feite niet bestaat. Dit is slechts gedeeltelijk waar. De diverse privé organisaties die de lastenboeken opstellen gaan veel verder o.a. "Nature et Progrès" en "Demeter" leggen de lat veel hoger.

Biowijnen die door dergelijke organismen gecontroleerd worden zijn bio tot in het glas.

Daarom wordt door de bio wijnbouwers reeds jaren bij de EEG geijverd om de regels te verstrengen.

Welnu, het tegendeel wordt nu opgelegd door de nieuwe reglementering die in de pijplijn zit van de EEG commissie!

Om te beginnen : het nieuwe reglement verbiedt elke ander lastenboek dat niet strookt met het nieuwe Charter zoals dit van o.a. Nature et Progrès dat zoals gezegd veel strenger is. Alle privé charters worden gewoon verboden. Dit onder het mom van de zogenaamde. heilige concurrentie die alleen zaligmakend wordt verklaard voor de consument.

Overigens vragen wij ons af hoe die regelgeving compatibel is met bv. het merk Demeter dat wereldwijd dezelfde regels voorschrijft voor de biodynamische land- en wijnbouw.

Bovendien wordt hiermee elk verder initiatief in de kiem gesmoord.

Overigens, zoals het de gewoonte is bij de EEG mastodont, werd geen enkele betrokken partij geconsulteerd.

Op zichzelf is dit gewoon onthutsend. Net nu de bio gedachte en de zorg voor het milieu zowat in heel Europa in de lift zit, gooit de EEG Commissie de elementaire principes in de prullenmand.

Dit nieuw reglement van de Europese commissie is gepland voor 2009.

Hoe kan dit verantwoord worden? Ongetwijfeld speelt de drukking van de "Wereldwijde Organisatie voor de handel in GGO’s (Genetisch Gemanipuleerde Organismen) een grote rol.

Ook de impasse waarin de intensieve landbouw momenteel verkeert en de noodzaak om het grootkapitaal toe te laten te investeren in de industriële landbouw steekt hier de kop op.

Ook de bio moet geïndustrialiseerd worden volgens deze groepen. Dat kan alleen indien pesticiden en GGO ’s toegelaten worden.

Ondanks de protesten van talloze producenten en consumenten heeft de "Commissie" eind december 2006 onder hoge druk op de Ministers van Landbouw van de lidstaten deze wijzigingen goedgekeurd. Op te merken dat vele landen – waaronder België - fors geprotesteerd hebben.

De basis zelf van de bio-landbouw wordt aangetast !

- het gebruik van chemisch samengestelde substanties wordt niet meer expliciet verboden

- de pollutie door GGO’s wordt toegelaten tot een plafond van 0,9 % (9 gram per kg) of evenveel als in

de conventionele teelt

- het gebruik van bio lastenboeken, nationaal of privé, die striktere regels toepassen , ook al zijn ze

perfect aangepast aan regionale verschillen, wordt verboden.

Bedoeling is natuurlijk de bio-hype in de grond te boren en terug vrij spel te geven aan de prerogatieven van de conventionele teelt zonder normen.

De bio-producten beantwoorden heden aan een groeiende vraag van de verbruikers naar behoud van het natuurlijk leefmilieu op onze aarde en naar echte kwaliteit.

Het totaal verbod van het gebruik van chemische phytopharmaceutische producten en van GGO’s is één van de basisregels van de bio-teelt.

Principieel is hierbij het respect voor elke vorm van leven en van de noodzakelijke elementen die in elk stadium bevorderlijk zijn voor de ontwikkeling van de planten.

Het reglement van 1991 (20092/91) aangevuld in 1999 (1804/99) bevatte een perfecte synthese van voornoemde principes.

Welk recht heeft Europa om aan de biologische cultuur haar specificiteit te ontnemen?

Die besluiten worden genomen zonder enige raadpleging of inspraak van de bio sector. Ook de wensen van de bewuste consument worden hier verkracht. Die wordt gewoon voor schut gezet.

Dit is een ware ontwrichting van elke vorm van democratie, een beroving van een praktijk die jarenlang met veel geduld en ondanks veel tegenkanting opgebouwd werd door Europese burgers, producenten en verbruikers.

Een dergelijke nauwelijks verdoken geniepige verkrachting van elementaire principes is gewoon ongehoord en uitermate laakbaar.

De Commissie neemt hier bovendien een loopje met de al talloze maal bewezen giftigheid en vernietiging van de natuur door pesticiden en chemische meststoffen. Ook over de GGO’s bestaan nog altijd huizenhoge twijfels.

Aan alle bewuste burgers en verbruikersorganisaties wordt een appel gericht om die verkrachting een halt toe te roepen. "Nature et Progrès" heeft op 27 maart 2007 een petitie overhandigd aan de Europese Commissie.

Deze organisatie is trouwens zinnens alle wettelijke middelen uit te putten om dit besluit ongedaan te maken tot en met, indien nodig , indiening van een klacht bij het Europees Gerechtshof.

Houdt de EEG commissie toch voet bij stuk, dan is het nog altijd aan elk EEG land om dit al dan niet te ratificeren en dit zien we nog niet zomaar gebeuren.

n

Uit een enquête gepubliceerd door UFC-Que choisir blijkt duidelijk dat de AOC toekenning (Appélation d’Origine Controlée) geen enkele garantie meer biedt voor de kwaliteit of "terroir" oorsprong van de Franse wijnen. Dit geldt voor minstens 1/3-de van de huidige AOC wijnen.

De oorzaken zijn legio: overproductie door te hoge opbrengstvolumes (rendement per Ha.).

Niet minder dan 98% van de wijnen ontvangt probleemloos het AOC label wat wijst op een lakse, zelfs onbestaande controle.

Bron : www.vitisphere.com

Onze commentaar:

Dit is een liedje dat we reeds vele jaren horen. In vroegere "Nieuwsbrieven" hebben we dit al aangehaald.

Het OIVO heeft 795 consumenten ondervraagd om hun kennis en waardering van de volgende te evalueren:

Op enkele zeldzame uitzonderingen na blijft het voordeelaspect van de bestudeerde benamingen wazig voor de consumenten. Het is moeilijk voor hen om de specificiteit van het aanbod met deze kwaliteitssymbolen te zien. Dat komt mede doordat er zoveel kwaliteitssymbolen zijn en ze vaak door de streek of producent zelf afgekondigd zijn.

Met uitzondering van de biologische producten, die 70% van de consumenten kennen, genieten de kwaliteitsbenamingen niet veel bekendheid. De consumenten geven blijk van een verwarde en onsamenhangende kennis van die kwaliteitssymbolen.

Het ontbreken van wetgeving en het teruggrijpen naar niet-gecertificeerde en niet-gecontroleerde benamingen voor wat betreft de streekproducten, boerderijproducten of Waalse producten, de slechte kennis van de Europese symbolen en de aard van de daarmee geassocieerde controles, het gebruik van weinig herkenbare logo’s (zoals in het geval van de Europese logo’s), de massa symbolen (bijv. in verband met de eerlijke handel) zijn immers allemaal elementen die verwarring scheppen onder de consumenten en elk enigszins geloofwaardig houvast tenietdoen.

Een strenge en gecontroleerde reglementering is noodzakelijk om een product van betere kwaliteit te kunnen garanderen. Daarom zou het beter zijn om de benamingen en hun gebruik te reglementeren en dit door een organisme dat onafhankelijk staat tegenover de producent zodat een gewaarborgde meerwaarde vast staat.

Uiteraard moet dit gevolgd worden door geregelde controles.

Bron: www.oivo.be

Sinds 1 januari 2006, moet op alle wijnflessen verplicht op de etiketten van wijn die meer dan 20 mg/liter bevat, de melding "bevat sulfiet " "  contient des sulfites" of " contains sulfits", geplaatst worden.

Vrij regelmatig ontvangen wij sindsdien vragen hierover. De opvatting bestond inderdaad bij nogal wat mensen dat bio wijnen nooit sulfiet bevatten.

Sulfiet is een natuurlijke stof die vrij voorkomt in de natuur. Denk maar aan de lavamassa die onder onze voeten, diep in de aarde zit en die soms bij vulkaanuitbarstingen vrijkomt. Dan neemt men een doordringende geur van sulfiet (zwavel) waar.

In quasi alle voedingsmiddelen en dranken zit van nature sulfiet (SO2 ) Die wordt bij het maken van wijn in kleine hoeveelheden ook extra toegevoegd. Dit is zo al millennia het geval! De reden is zeer eenvoudig :

Sulfiet kan op diverse manieren toegevoegd worden in wijn nl. direct onder gasvorm of opgelost in water ofwel indirect door het verbranden van een lont doordrenkt met sulfiet in de kuip of het vat.

Technisch spreekt men meestal over  vrij sulfiet- en totaal sulfietgehalte. De vrije sulfiet is de vluchtige en bij de totale is ook de gebonden sulfiet bijgeteld (o.a. gebonden aan de aanwezige suikers in de wijn).

Daarom bevat zoete wijn ook altijd meer sulfiet. Dit is noodzakelijk om verdere gisting op fles (omzetting van de suikers in alcohol en koolzuur) te beletten. Anekdotisch kunnen we er even bijzeggen dat wij al enkele malen meegemaakt hebben dat flessen zoete wijn terug begonnen te gisten en de stoppen eraf vlogen, een gevolg van het feit dat de biowijnboer veel te weinig sulfiet had gebruik (hierover verder meer)

Hoe men het ook draait of keert, sulfiet is schadelijk voor de lever, evengoed als alcohol zelf indien in te grote hoeveelheden geconsumeerd. Een overdreven sulfietgehalte is overigens de oorzaak van barstende hoofdpijn. Sommige mensen zijn hiervoor meer dan andere gevoelig.

Belangrijk is dus de hoeveelheid sulfiet te beperken. Gezien wij immers al sulfiet opnemen langs de meeste voedingsmiddelen komt het erop aan de extra’s te vermijden.

In de conventionele (niet bio teelt) daarentegen wordt heel dikwijls de maximumnorm gehanteerd.

Om het verschil in de bioteelt te illustreren geven we één voorbeeld. In het lastenboek van « Nature et Progrès » en van het controleorganisme « FNIVAB" wordt volgende als maximumnorm opgelegd voor witte droge wijn: 80 mg/lit.

Over het algemeen wordt de norm van 1/2 à 1/3-e van de EEG normen gehanteerd in de bioteelt.

Het gevolg is dat bij het drinken van biowijn quasi nooit enig ongemak zoals hoofdpijn of misselijkheid zal optreden.

Het spreekt vanzelf dat om het mogelijk te maken dergelijk lage gehaltes te kunnen toepassen een maximale hygiëne en zorg bij de vinificatie sine qua non is.

Het antwoord is JA.

Echter, dit is zeer delicaat. Wij hebben al veel wijnen geproefd die zonder gemaakt zijn. Onze ervaring is de volgende:

Hoera voor de wijnboeren die er in slagen een lekkere sulfietvrije wijn te maken maar het blijft uitzonderlijk. Enkele maanden geleden was er een "Salon van de Natuurlijke wijnen" in Gent, een proeverij met een aantal wijnboeren die "Natuurlijke wijnen" maken (die zijn hoegenaamd niet altijd bio, dus de facto al direct uitgeschakeld voor ons assortiment) De ervaring van meerdere wijnkenners o.a. wijnjournalisten en wijnliefhebbers was niet onverdeeld gunstig. Te atypische, vergezocht, weinig toegankelijk voor een normale wijnliefhebber, alleen voor mensen die op zoek zijn naar het ongewone….

Wij vonden het zeer spijtig dat bij de propaganda rond deze proeverij nogal sterk de nadruk gelegd werd op "bio" terwijl er nauwelijks dergelijk gecertificeerde wijnen bij waren! Dat geeft dan een verkeerd imago mee van de echte bio wijnen.

Hoe dan ook, wij blijven open staan voor deze nieuwe wijncultuur, maar het blijft zoeken naar een naald in een hooiberg om er toegankelijke te vinden.