|
Wil u graag verwittigd
worden telkens er een volgende Nieuwsbrief komt, |
NIEUWSBRIEF n° 2 – 2002
Hier
zijn we dan weer. Eindelijk wat tijd gevonden. Er zijn ondertussen alweer
nieuwe wijnen binnen en ook veel nieuwtjes, dus hoog tijd om nog eens een
Nieuwsbrief te maken. Zoals u ondertussen weet verschijnt deze
nieuwsbrief telkens er zinnig nieuws is. Eigenlijk zou dit frequent kunnen,
maar we moeten hiervoor ook wat tijd vinden, wat niet altijd zo evident is. Wij
proberen toch zowat om de drie maanden een brief te brengen.
Als
u nog niet op onze mailing list staat en u wil u graag verwittigd worden als er
een volgende komt, stuur ons dan even een mailtje op biotiek@biotiek.be
Nieuwe wijnen in assortiment vanaf
juni, juli 2002
FRANKRIJK
Bordeaux – Château La Croix Simon
Al zowat 3 jaar had ik de intentie deze wijnen bij mijn assortiment te voegen, maar ik vond dat ik al Bordeaux genoeg had. Ik ontmoette deze mensen een 3-tal jaar geleden in Brussel op de Mondial en vond hun wijnen heel goed. Daarna zag ik ze elk jaar terug in Rouffach (Elzas, Internationale Bio-beurs) en leerde hen beter en beter kennen. Sympathieke mensen en lekkere wijnen.
Wij hebben nu toch beslist deze wijnen in ons gamma op te nemen. Eén van onze wijnbouwers van een ander gamma uit Bordeaux dat we al jaren volgen nl. Château Hautes Combes is overleden. De overnemer maakt alleen nog rode wijnen en de twee witte vallen weg uit ons assortiment.
Ook Château Chavrignac lieten wij vallen uit ons gamma, wij stonden er echt niet meer achter.
Dus gingen wij in juni bij onze toer door Frankrijk een bezoek brengen aan Château Saint Simon en onze eerste indrukken werden bevestigd. Prachtige wijngaarden in een ongerept natuurgebied, moderne infrastructuur en de juiste mentaliteit. Dit was een goed huis om mee samen te werken.
Château LA CROIX SIMON heeft een wijngaard met een oppervlakte van 47 hectare en is gesitueerd in het Zuiden van de Dordogne in het gebied Entre-Deux-Mers, voor de witte en de Côtes de Castillon voor de rode. Zij beoefenen de biologische teelt sedert 1980 volgens het lastenboek van NATURE ET PROGRES en worden gecontroleerd door ECOCERT.
Wij stellen drie typische Bordeaux wijnen voor, een witte en twee rode, beide aan zeer aantrekkelijke prijzen.
De witte is een "Entre-Deux-Mers" AOC 2001. Door de samenstelling met de druiven Semillon, Sauvignon en Muscadelle is men verzekerd van een mooie fris fruitige wijn, waarbij exotische vruchten (ook een tikje banaan) samengaan met citrusvruchten.
|
Château La Croix Simon, Entre-Deux-Mers 2001 Productiezone: Bordeaux,
Entre-Deux-Mers AOC |
|
De rode is een Bordeaux AOC 2001
samengesteld uit voornamelijk Merlot en een dosis Cabernet franc, wat een iets
tanninerijke wijn voorspelt, vooral als hij jong is en die op dronk komt na
zowat een jaar, zijn hoogtepunt bereikt na een drietal jaren en dan nog
gemakkelijk 2 jaar zijn kwaliteit behoudt.
DEZE RODE WIJN IS IN
LANCERINGSPROMOTIE tot einde 2002 met 10% korting op de normale prijs
per fles van € 5.90 ( dus aan € 5.30) vanaf 6 flessen. Voor een Bordeaux een
zeer aantrekkelijke prijs.
|
|
Château La Croix Simon, Bordeaux AOC 2001 Productiezone: Bordeaux
AOC OOK VERKRIJGBAAR IN ½ flesjes van 37,50 cl |
Tenslotte is er nog
een rode Bordeaux Supérieur, eveneens gemaakt van overheersend Merlot en een
dosis Cabernet franc. Deze wijn, van het jaartal 2000 is reeds veel beter op
dronk als de vorige. Toch is het ook een bewaarwijn die nog veel zal winnen met
enkele jaartjes liggen. De Supérieur is afkomstig van de betere gronden en de
opbrengst per Ha is geringer (45Hl). Deze wordt ook gedeeltelijk gerijpt op
eiken vat van 225 liter.
|
Château La Croix Simon, Bordeaux Supérieur AOC 2000 Productiezone: Bordeaux
AOC |
|
Bergerac – René MONBOUCHE
Met
René Monbouché werken we al vele jaren samen. Dit is een echt ronde (letterlijk
en figuurlijk) wijnboer, altijd goedgezind en goedlachs die in Monbazillac zijn
wijngaarden heeft. Als we in de buurt zijn lopen we daar altijd even binnen.
Zijn
wijngaarden(28 Ha) liggen op de zuidelijke hellingen van de vallei van de
Dordogne, in het verlengde van de Bordeaux streek. Het domein ligt vlak bij het
beroemde Château Monbazillac uit de 16e eeuw.
Het
is sedert 4 generaties in het bezit van de familie Monbouché en in biologie
sedert 1970, één van de pioniers dus. Zijn twee dochters en zoon werken ook al
mee in de zaak.
Gezien
de streek daarvoor geëigend is, maakt hij zowel witte droge en zoete wijnen,
waaronder de gekende liquoreuse Monbazillac, die we al jaren in ons assortiment
hebben. Daarnaast hadden wij ook al zijn rosé wijn en ook zijn rode wijn, tot
voor enkele jaren in zijn jeugd een eerder harde en tanninerijke wijn die jaren
moest liggen om op dronk te komen. Waarschijnlijk hebben niet alleen wij hem
hierop attent gemaakt, want de laatste jaargangen zijn de rode wijnen snel op
dronk en soepel, zodat ze al onmiddellijk kunnen gedronken worden, maar
uiteraard wat minder lang kunnen bewaren (vroeger 8 à 9 jaar, nu nog zo een 5
jaar).
Door
het verlies van de witte Château Hautes Combes, bood zich nu de gelegenheid aan
ook de andere witte wijnen van René in ons assortiment op te nemen, overigens
volgens ons oordeel, kwalitatief stukken beter en maar een beetje duurder.
Château Grand Conseil
Dit is een droge
witte wijn gemaakt met uitsluitend de Sauvignon druif, wat een droge pittige
fris fruitige wijn voorspelt.
|
|
Château Grand Conseil, AOC BERGERAC 2001 Productiezone: Bergerac
AOC |
Château Haut Marsalet, Bergerac AOC
moëlleux
Reeds
zowat 8 jaar geleden heeft deze wijn ons zeer bekoord. Spijtig genoeg kan de
wijnboer deze wijn niet elk jaar aanbieden, omdat dit afhangt van de
weersomstandigheden. Deze zacht zoete wijn wordt immers gemaakt nadat de
druiven de botrytis invloed ondergingen van de "pourriture noble" of
edele rotting zoals de Monbazillac en ook de Sauternes.
Indien te weinig druiven deze invloed ondergingen gaat de hele oogst naar het
maken van Monbazillac.
In het zeer goede wijnjaar 2000 was er echter genoeg opbrengst en die konden we
op de kop tikken. Qua prijs/kwaliteit is dit een topper.
|
Domaine Haut
Marsalet, moëlleux 2000 Productiezone: Bergerac
AOC |
|
Provence – Côtes de Vaucluse – J.P. MARGAN
9
jaar geleden waren we op reis in de prachtige natuurlijk nog ongerepte streek
van de Lubéron in Frankrijk. We waren toen net begonnen met onze zoektocht naar
biologische wijnen en bezochten in het lieflijke dorpje Bonnieux het kasteel
van Château La Canorgue bij Jean Pierre en Martine MARGAN.
Reeds
toen viel het ons op dat we hier met een wijnbouwer te doen hadden van de
betere klasse. Hij was toen trouwens pas verkozen tot de beste wijnbouwer van
de Languedoc, wat al voor zichzelf spreekt.
Alhoewel
we zijn wijnen schitterend vonden en diverse malen over deze wijnbouwer lazen
in tijdschriften en wijngidsen, is het er pas nu van gekomen om ook zijn wijnen
in ons assortiment op te nemen. Wij waren al lang op zoek naar de zeldzame pure
Viognier wijn aan een betaalbare prijs. Deze druif is beroemd voor sommige
peperdure Zuidelijke Rhône wijnen zoals Condrieu, Château Grillet en ook de
witte Côte Rotie. De opbrengst van deze wijngaarden is onregelmatig en zeer
klein. Alleen kwaliteitsbewuste wijnboeren planten deze aan.
Toevallig
ontdekten we dat Château La Canorgue de Viognier druif ook verbouwd. Na
proeven, hebben we geen enkel ogenblik getwijfeld! Gewoon schitterend. Het
enige probleem, er genoeg voorraad van vastkrijgen. Na veel aandringen hebben
we toch een pallet op de kop kunnen tikken en voor de volgende oogst hebben we
al een pallet gereserveerd. Meer bleek niet haalbaar, gezien de kleine
opbrengst.
Eind
october zullen we ook zijn rode Château La Canorgue, AOC Côtes du Luberon aan
ons assortiment toevoegen. Deze kreeg een "Gouden medaille" op de
Concours Général Agricole in Parijs d.i. de meest prestigieuse wedstrijd in
Frankrijk waarop alle soorten wijnen uit heel Frankrijk worden aangeboden!
Een
zeer krachtige bewaarwijn van grote klasse.
Het
domein van J.P. MARGAN ligt in de bergachtige streek (Hautes Provences) van de
Montagnes du Lubéron, niet ver van de Mont Ventoux. De wijngaarden beslaan
25 Ha en deze wijnbouwer is in biologie sedert 1978, evoluerend naar biodynamie
sedert 1993.
|
|
Château La Canorgue, Cuvée Viognier 2001 Productiezone: Côtes de
Vaucluse |
Reeds
geruime tijd vroegen meerdere klanten ons naar een goede biologische Calvados,
maar die bleek moeilijk te vinden.
Tijdens
onze laatste reis naar Frankrijk trokken we dus naar Normandië, het Mekka van
deze godendrank. Onze zoektocht werd beloond. Wij vonden in een godvergeten
dorp met de prachtige naam Sainte-Marie-du-Bois een boerderij, ver van de
bewoonde dorpskern en waar sedert vele decennia Calvados gemaakt wordt volgens
de echte ambachtelijke manier en 100% biologisch gegarandeerd met het AB
certificaat.
Michel
Beucher leerde de stiel al vanaf zijn 10 jaar op de hoeve van zijn vader. Hij
heeft eigenlijk nooit anders gekend dan biologische teelt, zo was het bij hen
al sedert mensenheugenis en zo moet het ook zijn. Geen tralala over biologisch
bij hem, geen kwestie van een hype of wat ook, voor hem is dit de gewoonste
zaak van de wereld. Zo hebben ze het hem ingehamerd van kleins af.
Op
deze boerderij van een 30-tal Ha wordt alles geteeld wat normaal voorkomt op
een boerderij, van granen tot maïs, kleinvee en een 50-tal koeien. Die grazen
vreedzaam in de uitgestrekte boomgaarden waar tientallen soorten appelbomen
staan, allemaal hoogstam. Een pittoresk plaatje om te bekijken.
Hier
is ook geen sprake van uitvoer naar andere landen, zelfs geen echte
commercialisatie in het land zelf. Al 25 jaar rijdt hij elk weekend met zijn
echtgenote naar Parijs (500 km heen en terug), waar zijn Calvados en de Pommeau
de Normandie vlot verkocht wordt op twee Parijse bio-markten.
Deze
echt exclusieve nog ambachtelijke producten van ongeëvenaarde kwaliteit vindt u
nu ook bij ons!
|
Michel Beucher,
Vieux Calvados Productiezone: Normandië
AOC |
|
Ook
zijn Pommeau de Normandie is een lust voor de neus en de tong. Dit is een
aperitief likeur gemaakt van appelcider en Calvados, vergelijkbaar met de
Pineau de Charentes, die echter gemaakt is met druivensap en Cognac.
Als u het mij vraagt, nog veel fijner en edeler. Een festijn.
|
|
Michel Beucher,
Pommeau de Normandie Productiezone: Normandië |
ITALIE : Pièmonte
Cascina Degli Ulivi " Barbera Piemonte"
Wij
bieden sedert meerdere jaren enkele witte wijnen aan van deze wijnboer uit
Piémont. Er zijn slechts weinig Italiaanse wijnboeren die werken volgens de
biodynamische teelt. Dit is één van de uitzonderingen met het keurlabel
"DEMETER".
Hij
maakt nu ook een rode Barbera ,die direct onze voorkeur wegdroeg. De Barbera
druif is éen van de meest gekende druiven in de streek van Piémonte. Wij hebben
al veel Barbera’s geproefd, maar het probleem met de meeste van deze wijnen is
dat die nogal wat jaren moeten liggen alvorens hij drinkbaar is. Niet deze van
Signore Stefano Belotti, die altijd open staat voor experimenten. Hij voegde er
10% Merlot aan toe en verkreeg zo een sneller drinkklare wijn.
|
Cascina Degli Ulivi,Barbera,Venta Quemada 2001 Productiezone: Piémonte
DOC |
|
Nieuwtjes
Als
we de media zowat volgen valt het ons regelmatig op dat een gelegenheid om de
biologische teelt in een verkeerd daglicht te stellen, wordt aangegrepen.
Altijd
worden er wel ergens professoren gevonden om verdachtmakingen te lanceren. Hoe
zou dat toch komen?
Zo
las ik in de Financieel Economische tijd van 10 augustus, in de
gezondheidsrubriek onder de titel
"Eet
gezond, eet broccoli" een artikel over de vrije radicalen, die boosdoeners
die ervoor zorgen dat wij verouderen. Vrije radicalen zijn zuurstofverbindingen
die werken als roest op onze celmembranen en zelfs doordringen tot in het DNA.
De lucht- grond en waterbezoedeling werkt dit in de hand, daarover is iedereen
het eens.
Bepaalde
groenten en vruchten neutraliseren of gaan de aanmaak van die vrije radicalen
echter tegen.
In
de USA werd hierover een studie gemaakt waarbij de voornaamste anti-oxydanten
onder groenten en fruit werden gecatalogeerd. Gedroogde pruimen en rozijnen
staan bovenaan, daarna volgen aardbeien, sinaasappelen, frambozen, boerenkool,
spinazie, pompelmoes en broccoli.
Wel
blijkt dat de kwaliteit de jongste 50 jaar sterk achteruit gegaan is. Broccoli
van vandaag bevat 75% minder calcium, spinazie 60% minder ijzer en rabarber
heeft 32% minder kalium dan 50 jaar geleden (genoemde elementen zijn allemaal
anti-oxydanten)
Dit
is te wijten aan de doorgedreven selectie van hoog productieve rassen en
teelten, aan de intensieve landbouw en teelt op substraat en water.
Mooi
allemaal, maar nu komt het.
"Wie
gelooft dat organisch geteelde groenten en fruit er beter aan toe zijn, maakt
zich illusies" Volgens een vrouwelijke professor van de universiteit van
Cambridge zouden zij niet minder pesticiden bevatten. De reden hiervan is, volgens
deze geleerde, dat die evengoed onderhevig zijn aan de omgevingsfactoren en als
voorbeeld haalt ze aan dat het lood dat komt aanwaaien vanaf een autosnelweg of
de pesticiden die een niet biologische boer tien kilometer verder tegen de wind
in verstuift, ook op die biologische gronden terechtkomen.
Laat
ons nu even eerlijk zijn. Dergelijke onzin tart toch elke verbeelding. Zelfs
als wat ze zegt waar zou zijn, dan gaat het hier toch over minieme
partikeltjes, niet te vergelijken met wat terechtkomt op de vruchten die
rechtstreeks bespoten worden met tonnen pesticiden. Hoe kan een zinnig mens
dergelijke larie uitkramen en dat komt dan nog terecht in een
"kwaliteitskrant".
Weet
dat mens dan niet dat reeds talloze proeven hebben aangetoond dat, indien er soms
resten van pesticiden in biologische producten voorkomen wegens de
omgevingsfactoren, deze zo miniem zijn, dat ze totaal onschadelijk zijn?
Hoe
komt ze dan tot de conclusie dat biologische producten evengoed aangetast zijn?
Vooringenomenheid? Onkunde? Kwade wil?
Ik
daag trouwens dergelijke hooggeleerde (boeken)professoren uit om eens een
kijkje te gaan nemen naar bvb. de wijngaarden van biologische telers, in
Frankrijk, Italië, Spanje en noem maar op. Wij doen dat zeer regelmatig en wat
stellen wij vast? In 98% van de gevallen liggen deze wijngaarden totaal
geïsoleerd van de schadelijke omgeving. Zij liggen meestal ergens godverlaten
midden een ongerepte natuur. In streken zoals Bourgogne en hier en daar in
Bordeaux, waar andere wijngaarden van niet biologische telers in de buurt
liggen, staan er grote hagen tussen voor de bescherming tegen hun bespuitingen.
Ik
erger mij altijd mateloos als ik, om maar één voorbeeld te noemen, naar de
Elzas ga. Langs zeer druk bereden "Nationals" liggen er kilometers
wijngaarden op vlakke gronden, waar vroeger graan of maïs stond. Ook die hebben
recht op de benaming "AOC Elzas" Als ik dan het gebergte van de
Vogezen intrek, in prachtige natuurgebieden, dan vind ik daar mijn biologische
wijnboeren.
Hoe
komt het denk je dat er zoveel goedkope Elzasserwijn op de markt is? Het
antwoord ligt voor de hand.
De
hamvraag is dan: waarom schrijven dergelijke hooggeleerde professoren
dergelijke onzin? Het antwoord is eenvoudig. Ga maar even na waar zij hun vele
miljoenen subsidies en sponsoring vandaan halen om hun dure onderzoeken te
doen. Grote chemische fabrieken als Monsanto, staan daar op de eerste rij.
Wiens brood men eet, diens woord men spreekt!
WWF WAARSCHUWT VOOR UITPUTTING AARDE
(Financieel
Economische Tijd 10.07.02)
De
mensheid moet tussen nu en 2050 haar levensstijl drastisch aanpassen en de
aarde minder uitputten. Dat schrijft het WWF (Wereld Natuur Fonds). Anders is
er tegen 2050 een tweede aarde nodig om aan de behoeften van de wereldbevolking
tegemoet te komen. Het WWF wijst vooral de VS, Canada, de Europese Unie en
Japan met de vinger. Het WWF waarschuwt ook voor een verlies aan
biodiversiteit. Tussen 1970 en 2000 verdween 15% van alle wouddieren, 35 % van
alle zeedieren en 55 % van alle zoetwaterdieren.
Onze
commentaar: Met de invoering van de OGM’s (genetische manipulatie) dreigt
ook de biodiversiteit van de planten teloor te zullen gaan. Dat is één van de
grote gevaren waarop uit diverse wetenschappelijke hoeken wordt gewezen en
eigenlijk is het de logica zelf. Spijtig genoeg is de industrie doof langs die
kant. Wie wind zaait zal storm oogsten.
NOG OVER DE "GENETISCHE MANIPULATIE" (OGM’s)
(Bronnen:
"Seizoenen" van VELT augustus/september 2002 en "
Valeriane" Uitgave Nature et Progrès van mei/juni 2002)
Wat
is Genetische manipulatie?
Ggo’s
ook nog transgene organismen zijn levende wezens waarvan het erfelijk materiaal
door gentechnologie werd gewijzigd. Dat gebeurt door het inbouwen van genetisch
materiaal van een ander organisme.
Genetische
manipulatie overschrijdt de natuurlijke grenzen tussen de soorten. Een
koolplant kan in natuurlijke omstandigheden wel genetische informatie
uitwisselen met een ander lid van de familie, maar niet met een vis. Met
laboratoriumgeknutsel kan dat wel. Zo tracht men aardappelen koudebestendig te
maken door een gen van een bepaalde vis in te planten. En zo maakt men planten
resistent tegen chemische onkruidverdelgers. De boer kan het herbicide
onbeperkt gebruiken, de plant zelf gaat niet stuk (alle andere planten wel!)
Een
vrijbrief om te spuiten.
Monsanto
heeft altijd gesteld dat de inzet van gengewassen beter is voor het milieu
omdat ze minder pesticiden nodig hebben om te groeien. Maar uit een studie over
Roundup Ready soja, blijkt het omgekeerde. In 1998 werden gemiddeld
11,40 % meer herbiciden gebruikt in velden met RR-soja dan in natuurlijke
velden. Bij sommige bedrijven ging het zelfs om 30 % meer!
Eentonig
en arm.
Door
het gebruik van ggo’s in de landbouw neemt de uniformiteit van gewassen toe en
de biodiversiteit daalt. Deze zorgt nochtans voor meer kans op resistentie
tegen plagen en ziekten.
Besmetting
definitief.
De
vervuiling door ggo’s is definitief: eenmaal een ggo in het milieu terechtkomt
kan niemand het er nog uithalen. Het gevaar is groot dat een herbicideresistent
ggo-gewas zijn weerstand doorgeeft aan verwante … onkruiden. In Canada is dit
reeds vastgesteld.
Een
studie van het "Institute for Prospective Technological Studies" in
opdracht van de Europese Commissie besluit zelfs dat ggo-vrije landbouw en
ggo-landbouw niet naast elkaar kunnen bestaan. Deze studie werd overigens
angstvallig geheim gehouden.
Waarom
dan toch ggo’s ? Het draait om macht!
Vroeger
werd een deel van het zaad bewaard voor de oogst van het volgende jaar. Nu
wordt zaad aangekocht bij de industrie, de hybriden. Die zijn interessant voor
de industrie omdat ze elk jaar opnieuw moeten aangekocht worden. Ggo’s zijn
hiervan een logisch gevolg. Hoe "doder" het zaad hoe meer ervan
gekocht moet worden, elk jaar opnieuw. De boeren over heel de wereld zijn
steeds meer en meer gebonden aan de industrie.
Chemische
bedrijven, producenten van pesticiden, kochten veredelingsbedrijven op en later
ook de biotechnologiebedrijven. Twee keer kassa dus.
DE OPMARS VAN DE MODERNE TECHNIEKEN
Dat
wijnjournalist Frank Van der Auwera soms ongezouten zijn mening durft zeggen
over de moderne wijntechnieken wisten we al langer. Zijn rubriek "The Holy
Grape" op de site van "Under the Cork" en zijn wekelijkse
bijdragen in "De Morgen" lezen we graag.
Op
voormelde site had hij het enkele maanden geleden over enkele moderne
technieken, die tien à vijftien jaren geleden nog als science-fiction en bla
bla werden weggelachen, omdat dit de dood van de wijncultuur zou betekenen. Hij
stelt vast dat die technieken nu schering en inslag zijn en met veel poeha in
de media als het van het worden aangekondigd.
Hij
heeft het hier dan over het gebruik van plastiek kurken, van de onstuitbare
opmars van synthetische geurcomponenten en zelfs het brengen van wijn in tetra-verpakking
of blik.
Ook
het feit dat - niet alleen in de Nieuwe Wereldwijnen - nogal vlot omgesprongen
wordt met eikchips om de illusie te wekken van rijping op eiken vat, kan niet
door de beugel.
Het
toppunt van natuurmanipulatie wordt echter wel bereikt met de synthetische
geur-en smaakcomponenten. In universitaire onderzoekslabo’s in Californië wordt
de geurgenetica van wijnen exact geanalyseerd, om die dan achteraf op
bestelling te kunnen reconstrueren, vooral voor de florale merkwijnen. De
toepassing beperkt zich niet tot Amerika. Ook de Europese wijnbouwers kunnen op
bestelling een eiktoets, een bloementoets, framboos, aardbei, een zoete
cederhouttoets en ga zo maar door, verkrijgen.
Onze
commentaar:
Zo
hoort u het ook eens van iemand anders. In meerdere artikels hebben we al
gewezen op die gebruiken. Daarom ben ik ook zeer kritisch tegenover de veel
gehoorde uitdrukking( ook bij veel wijnjournalisten) "als het maar goed
smaakt". Iedereen mag daar zijn gedacht over hebben, maar persoonlijk houdt
ik het nog altijd bij de natuur. Als die niet die (m.i. overdreven)
concentraties van smaken en geuren kan geven die in labo opgefokt worden, dan
zij het maar zo. Een goede wijnboer kan uit de natuur minstens evenveel halen
als anderen uit een flesje en je weet tenminste dat je gezondheid in je glas
hebt.
Nog
een uitdrukking die ons dikwijls naar het hoofd geslingerd wordt en waar in de
media ook wordt over geschreven en … ze hebben nog gelijk ook!
Je
zal nooit op een fles de term "biowijn" vinden, wel de vermelding
"wijnen afkomstig van druiven uit de biologische landbouw".
Inderdaad, de afkorting "biowijn" wordt gewoon gebruikt voor het
gemak en omdat het nu stilaan zo ingang gevonden heeft.
De
kritiek dat de biologische controle zich dus beperkt tot de teelt van de
druiven is juist. Om dan onmiddellijk te suggereren dat daarna de wijnbouwer
verder doet wat hij wil, dus ook allerlei chemische attributen toevoegt en de
wijn manipuleert, is wel grondig fout. Inderdaad is er volgens de EEG richtlijnen
geen controle op de biologische vinificatie, maar wie daaruit besluit dat daar
alles toegelaten is, neemt wel een loopje met de waarheid.
De
Franse wetgeving bvb laat het gebruik toe van niet minder dan 37 verschillende
additieven, maar in de praktijk bestaan er zo een 200-tal.
In
biologische wijn is elke toevoeging van synthetische chemische attributen
altijd verboden. Dit is een ongeschreven code die elke biologische wijnbouwer
respecteert. Het eindproduct wordt hierop geanalyseerd in labo en inbreuken
worden niet getolereerd. Hierop zien de controleorganismen wel toe en bij
"Nature et Progrés" staat de controle van de volledige vinificatie in
het lastenboek.
Overigens
zal geen enkele gemotiveerde biologische wijnbouwer er nog maar zelfs aan
denken hier tegen te zondigen. Dit is gewoon een kwestie van vertrouwen.
Daarom
bezoeken wij onze wijnbouwers regelmatig ter plaatse om ons zelf te vergewissen
van de ingesteldheid van de wijnbouwer en zullen wij nooit de producten van een
wijnbouwer aankopen die niet aan die toch wel principiële instelling voldoet.
Wij
bezoeken ook uitgebreid de infrastructuur van de wijnbouwer en nog nooit hebben
we bij iemand een labo ontdekt waar verboden producten stonden, wel producten
uit de natuur voor de grondbewerking en de bestrijding van ziektes, die
toegelaten zijn. Ook zwavel (een product dat zowat overal in de natuur
voorkomt) is toegelaten, maar dan in veel geringere mate als volgens de wet
getolereerd is, zodat nooit enig ongemak hieruit zal voorvloeien bij het drinken
van biologische wijn (hoofdpijn, maagklachten, een kater! enz)
Alle
synthetische additieven zijn gewoon taboe.
Het
groot gevaar zit wel in de enorme toename van het aantal biologische
wijnbouwers, die zowat als paddestoelen uit de grond schieten. Er gaat bijna
geen week voorbij of wij krijgen aanbiedingen van nieuwkomers die
overgeschakeld zijn van de klassieke teelt op de biologische. Op zich is dit
natuurlijk toe te juichen, maar voorzichtigheid is toch geboden. Hardliners
beginnen al te spreken over de "biologische industrie" en inderdaad,
veel grote huizen op industriële leest geschoeid willen ook een graantje
meepikken van die nieuwe hype.
Dit
bewijst maar des te meer, dat de invoerder meer en meer op zijn hoede moet zijn
en persoonlijk contact zeer noodzakelijk blijft.
Ondertussen
neemt de roep naar de invoering van meer controle toe en wordt aangekondigd dat
de Europese Gemeenschap hier werk zal van maken.
Nog
een kleine randbemerking: de meeste media zwijgen zedig over de talloze
misbruiken in de klassieke teelt. Hoeveel kunstmatige brol wordt tegenwoordig
op de wijnmarkt aangeboden en met miljoenen flessen geconsumeerd, voornamelijk
omdat ze toch zo goedkoop zijn?
Misschien
is het gemakkelijker om de kleintjes uit de biologische teelt aan te pakken als
de grote vissen.
DE KWALITEIT VAN BIOLOGISCHE WIJN
Maar
nee, het is niet altijd negatief wat men in de media vindt. Ook op de website
van het "Gastronomen net" hoort men positieve geluiden over de
biologische druiventeelt.
In
een bijdrage onder de titel "Biowijn echt of nep" legt de oenoloog
Fabian Barnes uit dat één en ander grondig veranderd is: " Er bestaan nu
goede en zelfs uitstekende biologische wijnen van zeer grote huizen, zoals
Château Pavie Macquin of Bel Air, Grand Crü Classé Saint Emilion. Ook in het
minder dure gamma vindt u voortreffelijke biologische wijnen. Wist u trouwens
dat sommige Grand Crûs in feite biologisch zijn maar het niet op hun etiket
vermelden, omdat de makers het evident vinden dat hun wijn zo zuiver mogelijk
is?"
In
een andere reportage onder de titel "De geest in de fles" vinden we
o.a. volgende:
"Geen
enkele wijnfles, hoe prestigieus ook, is gevrijwaard van ongelukjes. Zo heeft
een Bordelees Château zijn hele jaarproductie moeten declasseren vanwege een vreemde
geur, veroorzaakt door resten van pesticide. Wetenschappelijke studies zouden
trouwens hebben aangetoond dat in de wijn sporen zitten van alle
insectenverdelgers die op de wijnstok worden gebruikt.
Er
zijn een aantal wijnbouwers die anders willen werken, die de natuurlijke gisten
weer hun werk willen laten doen. Maar dat kan alleen als de teelt op een andere
manier gebeurt en als ook de grond op een alternatieve manier wordt
bewerkt."
Daarna
volgen een reeks getuigenissen van wijnbouwers die overschakelden op de
biodynamische teelt, waaruit we er een paar aanhalen.
Laurence
FALLER, de dochter van de legendarische wijndame Colette FALLER, haalde drie
universitaire diploma’s, maar koos voor de biodynamische wijnbouw.
Haar
wijnen van het domein "Le Clos des Capucins", prijken op de meest
prestigieuse wijnkaarten ter wereld. Zegt Faller: " Biodynamisch bewerkte
grond gedraagt zich anders: hij is ruller en ruikt levendiger. Zo moet de grond
driemaal per jaar geploegd worden en daarvoor werd zelfs een extra werkkracht
in dienst genomen. Biodynamie is geen revolutie, het gaat om oude principes die
aangepast zijn aan de tijd. Mijn grootmoeder hield in haar tuin al rekening met
de boerenkalender. Bij wijndegustaties weet men dat wijnen op vat minder goed
zijn op bepaalde dagen en dat ze op hun best zijn op "fruitdagen".
Léonard
HUMBRECHT die vroeger werkte volgens de principes van de conventionele wijnbouw
en in 1997 overschakelde op de biodynamische wijnbouw zegt:" Zoals vele
anderen ging ik destructief tewerk. Intensieve landbouw is echter één van de
grote vervuilers van het grondwater in de Elzas. Het is verkeerd de aarde te
vernietigen puur uit geldgewin.
De
biodynamische wijnbouw heeft in het leven van het domein veel veranderd: er is
een voortdurende aanwezigheid vereist, er moet vaker geploegd en geschoffeld
worden, er wordt opnieuw snoeihout verbrand om parasiethaarden uit te roeien.
Daar hangt natuurlijk een prijskaartje aan… de personeelskosten zijn in drie
jaar verdubbeld en het personeel moet ook bereid zijn zwaarder werk te doen.
Maar als je chemische producten gebruikt waarop de waarschuwing staat dat ze
hoofdpijn kunnen veroorzaken, als de arbeiders allergieën krijgen, als je
maskers moet dragen om jezelf te beschermen, als je geen vogels meer ziet in de
wijngaarden…, dan ga je toch veel fundamentelere vragen stellen"
Zijn
medewerker Alex GUTH herinnert zich nog levendig een bepaald voorval: "We
hadden een perceel waar de bladeren zich niet naar de zon keerden. De planten
stonden er belabberd bij, de druiven werden niet rijp. Op raad van François
BOUCHET (specialist van de biodynamie) hebben we op specifieke dagen
(afleesbaar in de kalender van Maria THUN) driemaal de mes-egge door de rijen
gehaald. Een week later keken de wijnranken naar de zon. Dit werd de eerste
geslaagde oogst op dit perceel.
Bemerking:
1.
Wie meer wil weten over de biodynamische teelt kan per e-mail onze ruime
documentatie daarover opvragen of zich wenden tot de "Rudolf Steiner
Academie". Daar kan men ook info vinden over de biodynamische zaaikalender
van Marie THUN. E-mail: rudolfsteineracademie@online.be
2.
François BOUCHET begeleid en adviseert een groot aantal biodynamische
wijnbouwers. Zijn echtgenote begraaft voor deze wijnbouwers elk jaar zo een
5000 koehoorns in de tuin om de speciale biodynamische preparaten te maken.
Wanneer ze de hoorns in de maand mei weer opgraaft, ziet de koemest eruit als
een fijne, rijpe compost die dan duizendvoudig met water kan vermengd worden
voor de bestuiving en het dynamiseren van de wijngaarden.
Naargelang
het doel van de bestuiving bestaan er zo een 5-tal verschillende preparaten die
in koehoorns begraven worden.
De
talrijke schandalen met geknoei van kwaliteitswijnen met herkomstbenaming,
waarin goedkope wijnen van andere streken gemengd waren, heeft de wijnwereld
geschokt.
Het
Europese Hof van Justitie heeft op 16 mei 2000 een arrest uitgesproken, waarbij
de diverse wijnregio’s beslissingsbevoegdheid krijgen over de authenticiteit en
kwaliteit van de wijnen uit die regio.
Het
is echter algemeen geweten dat deze controle zeer summier is. In Frankrijk bv.
is deze gebaseerd op één enkel monster dat geacht wordt de hele appellation te
vertegenwoordigen en dat door de producent zelf wordt genomen, zonder
verificatie van herkomst of conformiteit.
Dat
is natuurlijk vragen om problemen. Er ligt een hervorming ter studie, maar het
is weinig waarschijnlijk dat dit snel zal leiden tot een beheersing van de
situatie.
In
Spanje beweren de officiële interprofessionele instanties, dat zij elke
geproduceerde liter controleren en analyseren. Weinig geloofwaardig, als men
weet dat enorme hoeveelheden Argentijnse wijn worden ingevoerd in Spanje,
terwijl die instanties nog altijd niet hebben uitgelegd, waarvoor die dienen.
Wat
betreft de chemische of bacteriologische risico’s bestaat er geen enkele
systematische controle door analyse. Er zijn wel preventieve voorschriften
ingesteld door de EEG, maar het feit dat er geen gemeenschappelijke
controlebemonstering bestaat, maakt elke opsporing willekeurig.
Sinds
1 juli 2001 heeft de Fédération Européenne des Importateurs Distributeurs de
Vins et Spiritueux een vrijwillige code van goede praktijken ingesteld op basis
van systematische controlebemonstering.
Tenslotte
nog dit. Heel de actuele discussie gaat tenslotte om het feit of -al dan niet-
de botteling in het land van herkomst moet gebeuren. Het gaat hier om enorme
economische belangen. Wij kunnen ons niet van de gedachte ontdoen, dat hier het
schoentje wringt en dat het belang van de consument in feite op de tweede
plaats komt.
Een
hele trits chemische aromatische stoffen die in de conventionele wijnbereiding
gebruikt worden, zijn onderzocht op het punt van chemische risico’s.
De
Europese Commissie heeft de aromastoffen in 34 chemische groepen ingedeeld
naargelang de gebruiksmogelijkheden. Het Comité van Deskundigen Aromastoffen
van de Raad van Europa is van oordeel dat 39 (nog veel gebruikte) stoffen
zouden moeten beschouwd worden als potentieel toxicologisch.
CULTURE RAISONNEE - CONSOMMATEUR TROMPE
Bij
onze recente tocht door Frankrijk zagen we her en der plakkaten in de dorpen
met de tekst: "Culture raisonnée – consommateur trompé"
Met
beperkte middelen, probeert de bio-sector zich te verdedigen.
Als
men weet over welke middelen de conventionele wijnbouw beschikt om aan
marketing te doen, dan is dit natuurlijk maar een druppel op een hete plaat.
De
"Culture raisonnée" (in het Nederlands ‘toegelaten bestrijding")
wordt in alle media nu opgehemeld als het neusje van de zalm. Zijn die
wijnbouwers dan toch eindelijk tot het besluit gekomen dat die overdadige
bespuitingen met pesticiden en konsoorten niet goed zijn voor de natuur en voor
de gezondheid?
De
waarheid is heel anders. Door de menigvuldige schandalen werd de consument
kritischer. Er moest een klimaat van tegemoetkoming gecreëerd worden. Dus
kwamen de marketingboys af met de "culture raisonnée". Men zou veel minder
spuiten en alleen als het echt nodig was!
Bij
onze kontakten met diverse invoerders van de gangbare wijnen, valt het ons
steeds op dat die zich nu plots als duiveltjes in een wijwatervat weren als het
onderwerp "culture raisonnée" ter sprake komt. Zij gaan er prat op
dat veel van hun wijnen nu zo verbouwd worden. Dit is alvast een heel andere
toon dan wat we al jaren uit die hoek horen. Toen werd heel die praktijk van
bespuiting met de mantel der liefde bedekt. Voor hen was er geen vuiltje aan de
lucht en heel dat biologisch gedoe met zijn verbod van bespuiting met
pesticiden was maar flauwe kul. " ’t Kan verkeren" , zei Bredero.
De
tientallen biologische wijnbouwers die we bij onze reis door Frankrijk
ontmoetten, zijn razend. Zij zien immers met hun eigen ogen dat er eigenlijk
niets veranderd is en dat er nog altijd vrolijk verder gespoten wordt. Heel die
reclameheisa, waar alle media gretig op inpikken is gewoon consumentenbedrog.
Hypocrisie is van alle tijden!
GENETISCH GEMANIPULEERDE GISTEN NU OOK IN WIJN?
(Bron:
In Vino Veritas n° 85, maart 2002)
De
huidige traditionele wijnbouw heeft het biologisch leven in de wijngaard
dermate vernietigd dat er van spontane gisting al lang geen sprake meer is.
Gist toevoegen aan de most is voor vele wijnmakers, spijtig genoeg, dagelijkse
kost geworden.
Daarbij
is het ook goed om weten dat meer dan 300 aromatische (wettelijk toegestane)
giststammen AOC wijnen kunnen parfumeren, waardoor in feite elke
herkomsttypering verdwijnt.
Eén
van de klassieke methoden bij de aanmaak van een aromatische gist bestaat
hierin, dat net voor het smaakgevende gen een voorloper geplaatst wordt, die de
functie nog eens versterkt. Dit is het streven naar het "steeds meer"
effect.
Professor
Seralini wijst er in zijn voordrachten op dat de introductie van een vreemd gen
in een bestaand genetisch systeem, de werking beïnvloedt van de oorspronkelijke
genen en zelfs wijzigt. Het leven is nu eenmaal geen pure mechanica. Met de
autoklonering" loopt men het risico dat heel de systematiek overhoop
gegooid wordt. Het synthetische kan nooit gelijk zijn aan de levende
materie.
Wat
als men de wijn met deze giststammen vergist? Deze wijngist is niet lang actief
en sterft na enige tijd af. Het lijkt erop dat elke vorm van echt leven deze
indringer uitsluit. Misschien is dat de reden waarom veel van die wijnen geen
bewaarcapaciteit meer hebben.
Tenslotte
nog dit: de biologische wijnbouw maakt gebruik van een milieu waar leven
gecreëerd wordt wat gepersonaliseerde wijnen geeft zonder veel poespas en die
enkele uren na de oogst spontaan beginnen te gisten. En daarenboven, dank zij
de microflora van het milieu, de juiste eigenheid van de AOC benadrukken. Is
dat niet eenvoudiger?
(Bron:
Vin bio magazine n° 1 januari 2002, Jean MARC Carité, Editions Utovie, Bats,
France)
De
notie appellatie en terroir
In
de moderne wijnbouw wordt het typische en de originaliteit van het begrip
« terroir » gebanaliseerd en dit door twee feiten:
1. De gestandaardiseerde "cépages" (gebruikte druiven).
In de hele wereld worden tegenwoordig de Sauvignons, Cabernets, Merlots en Chardonnays verbouwd, quasi altijd in monocultuur (één druivensoort). Dit limiteert de keuze van de verbruiker. De beste wijnen worden nog altijd gemaakt met een goede mengeling (mariage) van diverse druivenvariëteiten. Dit brengt de zogenaamde complexiteit in de wijn2. Dode grond.
Als gevolg van de agressieve aanpak met chemische producten, steeds krachtiger en giftiger (zelfs arsenic wordt nog gebruikt!), het wegspoelen van naakt gespoten gronden en de regelmatige passage met zware machines, wordt de grond biologisch dood gemaakt. Nochtans is het juist het typische van de grond dat de verscheidenheid brengt in de wijnen. Een wijngaard in de "Graves" streek (veel kiezel) geeft niet dezelfde wijn als een wijngaard op klei of kalk of zandgrond.
Waar haalt de druif haar typisch karakter? Natuurlijk uit de grond, dat weet zelfs de grootste neofiet.
Een andere waarheid als een koe is, dat de grond arm moet zijn. Dat dwingt de wortels diep in de ondergrond te dringen om voedsel en vocht te vinden. Juist in die ondergrond zitten de meeste mineralen, oligo-elementen, zouten en metalen. Dood die grond en je dood de diversiteit. Geef de wijngaarden overvloedig voedsel (kunstmeststoffen) en de wortel heeft geen enkele behoefte om dieper door te dringen, hij vindt alles aan de oppervlakte. Resultaat: typiciteit onbestaande.
Geen probleem echter voor de moderne wijnmakers. Hoe neutraler het basisproduct is, hoe meer de laborant zich kan uitleven in het op aroma en op smaak brengen met kunstmatige middeltjes.
Geuniformiseerde
vinificatiemethodes
Hier
komen we dan aan het ultieme werkstuk. Elke wijnboer heeft zijn eigen methode
om de wijn te "maken", althans zo was het. Met de
moderne technieken hoeft die van vader op zoon overgeërfde know- how niet meer.
Alle industriële wijnmakers beschikken over gelijkaardige technieken om
standaardwijnen te maken. De moderne oenologen nemen geen enkel risico en voor
alle probleempjes is er wel een oplossing via de talloze attributen. Zelfs op
de volledige rijping van de druiven wordt niet gewacht, liever wat vroeger
oogsten om ook op dat gebied geen risico te lopen. Als er dan wat te weinig
suiker inzit om het vereiste alcoholgehalte te bereiken wordt dit opgelost met
chaptalisatie (bietsuiker toevoegen).
Ook
op het gebied van de gisting wordt op zeker gespeeld. Normaal zitten er geen
natuurlijke gisten meer op de druivenschil, die zijn immers doodgespoten en om
alle toch eventuele resten van natuurlijke aroma’s te vernietigen stabiliseert
men het druivensap en wordt dat ontsmet.
Dan
is het ogenblik aangebroken om met artificiële gisten waaraan reeds aroma- en
smaakstoffen zijn toegevoegd de gisting op gang te brengen. De keuze is groot.
Men kan kiezen uit banaan, framboos, aardbei, bessen enz. zelfs de smaak van
Sauvignon, van Chardonnay enz. bestaat!!!
De
industrie maakt het gemakkelijk voor de wijnmaker. Met fierheid stellen zij hun
kant en klare pakketten voor die zorgen voor "rijke wijn" en hun
complete "vinificatiepakketten" die tegemoetkomen aan de
"vereisten van de markt", verder complete enzymenpakketten geschikt
voor alle types van wijn. Dat wordt allemaal geleverd in poedervorm,
onmiddellijk oplosbaar in de wijn. Handig nietwaar?
Tenslotte
de rijping op vat, louter tijdverlies, dat duurt te lang en toch vraagt de
consument een houttoets. Vlug opgelost met stukken eikenhout of houtsnippers.
Zouden
we dan toch niet beter kiezen voor een natuurlijk product uit de biologische
teelt, waar dergelijke praktijken uit den boze zijn?
Antoon DE PAEPE
